• Wpisów: 314
  • Średnio co: 8 dni
  • Ostatni wpis: 94 dni temu, 17:43
  • Licznik odwiedzin: 93 361 / 2828 dni
 
hononey
 
Większość ludzi myśli o sukcesie stereotypowo - ktoś ciężko pracuje, a potem pojawia się sukces. Prawda jest jednak taka, że sukces to wielka i długa droga porażek i wygranych. Codziennej "walki" z samą sobą i myślami. Tak, można siebie kochać całym sercem ale człowiek przechodzi przez dzień, a dzień to nie tylko jedna sytaucja i jeden rodzaj emocji. Jedna sytaucja (mimo, że to tak na prawdę błahe) potrafi spierdolić Ci cały dzień. I dzisiejszy wpis właśnie dokładnie o długiej drodze do sukcesu...

Wczoraj wstałam rano w pracy i musiałam spotkać się z PP w szpitalu, bo miał badanie oczu. Nie miałam okazji zrobić smoothie poprzedniego dnia, więc rano pojechałam do sklepu po dwa smoothie na drogę i do szpitala (brawo ja!). Smoothie trzymało mnie przy życiu (i nerwach xD). Potem jeszcze musiałam z PP stać na przystanku ponad godzinę bo bus nie przyjechał. W domu zjadłam ziemniaki a potem zrobiłam się śpiąca i poszłam do łóżka. Po jakimś czasie stwierdziłam, że jeśli odeśpię zmęczenie to potem nie będę mogła spać w nocy. Wstałam i zabrałam się za ogarnianie domu. Najtrudniej jednak było pod wieczór... Niby nie byłam głodna, ale nie czułam się jakoś wspaniale. Wtedy D zdecydował, że zrobi sobie wegańskie burgery i to jeszcze te, do których mam słabość. Zapach dosłownie mną trzepał, uderzał w każdy zakątek moich zachcianek. Ale stwierdziłam, że nie warto... Sama byłam zaskoczona! Zrobiłam sobie kolejne smoothie!!! I mimo, że czułam się pusto bo nie nagrodziłam zachcianki, to kiedy cukier z owoców wreszcie pomógł mózgowi odzyskać siły, czułam się o wiele lepiej. Wreszcie zaczęłam zrzucać kajdanki uzależnienia od niezdrowego żarcia. Nawet więcej niż to! Kolejny dzień nie chciało mi się robić treningu, ale zrobiłam!!! Więc praktycznie cały dzień jechałam na smoothie i do tego zrobiłam trening, którego nie chciałam! No lepiej się nie da!

A dzisiaj... Obudziłam się o 6 rano (albo 5 czasu zimowego). To jest mój problem obecnie - nie potrafię się przestawić. Ale mniejsza o to. Zeszłam na dół, sok z cytryny, koty, trening, sok z pomarańczy i wzięłam się za gotowanie i sprzątanie. W domu smoothie, potem nawet ziemniaki z brokułami i sosem. Wszystko szło dobrze, nawet bardzo dobrze... Słuchałam Bob Sinclair - Love Generation i byłam taka wesoła, że wzięłam serce Buni, zaczęłam tańczyć a łzy same leciały mi ze szczęścia. Dawno się tak nie czułam. Jeszcze przed wyjściem zrobiłam smoothie.

Całe szczęście, że nie musiałam być w pracy o czasie o którym normalnie zaczynam, bo ciężko bym to przeżyła. W sumie nawet w domu miałam problem, bo o 17.55 odeszła PP w zeszłym tygodniu tego samego dnia. Spojrzałam się na zegarek i znowu przeżywałam jej odejście. Przyjechałam do pracy i było mi pusto. Rozpakowałam się i czułam w sobie pustkę. Chcąc, nie chcąc patrzyłam się po kątach i myślałam co się działo poprzedniego tygodnia. Chcąc uciec od uczuć, po prostu pojechałam do sklepu i kupiłam sobie wegański fast food (burger + kiełbaski).

Czy czuje się zawiedziona? Może trochę, bo stereotypowo liczę na sukces za sukcesem. Wiem, jednak że muszę być easy on myself, zwłaszcza przez co ostatnio przeszłam... Mała potyczka, pozbieram się szybko. O ile regularnie będę robiła treningi, to wybory odżywiania zawsze będą łatwiejsze. Jeśli zaprzestanę treningów, to stracę całą motywację i znowu będę odżywiała się byle czym. Teraz już nie ma odwrotu. Codziennie ćwiczę i CHCĘ codziennie ćwiczyć. Nie dlatego, że siebie nienawidzę, tylko dlatego że jestem już zmęczona widokiem ciała które już nie reprezentuje tego jak się czuję. Zaczęłam siebie kochać i pora, żeby moje ciało również to odzwierciedlało!

Tymaczem idę robić ostatni trening przed spaniem, jestem w pracy i zasypiam w fotelu. Jutro przeczytam Wasze wpisy. <3

Nie możesz dodać komentarza.
Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować ten wpis.