• Wpisów: 314
  • Średnio co: 8 dni
  • Ostatni wpis: 62 dni temu, 17:43
  • Licznik odwiedzin: 92 700 / 2796 dni
 
hononey
 
Dzisiejsza waga: 81.8kg (kiedy ważyłam się ostatnim razem, waga miała słabą baterię i dlatego pokazywała tak niską wagę)

W poprzednim wpisie zapomniałam Wam powiedzieć, że zabrałam serduszko Buni do pracy, żeby mi było raźniej.

Niedziela w pracy - niby nic nie było do roboty, ale coś się znalazło. Wstałam rano, nawet poszłam pobiegać intrwałowo, co jest wielkim sukcesem, bo nigdy tego nie robiłam. Co prawda myślałam, że wypluję płuca pod koniec, ale kto by się tam przejmował *wink wink*. Potem przyszłam do domu i zrobiłam sesję yogi. W domu były świeże kwiaty - lilie i róże. Tak cudownie pachniały, że siedziałam tak z 20 minut i je wąchałam. Tak sobie pomyślałam, jak cudownie by było tak pachnieć - lilią i różami. <3

Niedługo potem zadzownił do mnie psycholog u którego zostawiłam wiadomość (wszystkie linie były zajęte). Zaczęłam jej opowiadać o tym co się stało tydzień wcześniej. Skończyłam opowiadać i powiedziała mi, żebym przestała twierdzić, że głupotą jest że boję się wejść do pokoju PP po całym wydarzeniu. Powiedziała, że na prawdę przeżyłam traumę i żebym w żadnym wypadku nie próbowała tego umniejszać. Powiedziała, że jest ze mnie dumna, że nie bałam się zadzwonić po pomoc i tyle już sama przepracowałam. Wiem, jest psychologiem ale to nadal było miłe co powiedziała. Podziękowałam jej że jest w pracy i że rozmawia ze mną i że na prawdę doceniam jej pracę. Podziękowała, powiedziała, że nikt jeszcze nigdy tego nie powiedział. Z Jej pomocą, udało mi się wejść do pokoju PP. Zapytała jak się czuję, powiedziałam że dziwnie. No i niedługo potem zakończyłyśmy rozmowę.

Poszłam do pokoju PP, wzięłam papier i długopis. Rozryczałam się. Wszystko zaczęło ze mnie wylatywać, wszystkie emocje. Napisałam list, jak się czuję z całą sytuacją do PP. Poprosiłam Anioły i wszystkie istoty światła teraz i na zawsze, które chcą pomóc, żeby pozbyli się tej negatywnej energii z pokoju. Żeby ją zamienili w światło i rozdali wszystkim którzy go potrzebują. I żeby cały pokój wypełnili światłem, radością i miłością (tak, wiem. Żygać się chce). Od razu energia w pokoju się zmieniła - tak jakby burza się skończyła 5 minut temu i zrobiło się cicho i błogo i spokojnie. Czułam silną potrzebę podejść do łóżka, gdzie stałam kiedy odeszła PP.

Zaczęłam płakać znowu. Zaczęła ze mnie znowu wychodzić ta stara energia. Wiecie jak czasami siedzicie, zaczynacie sobie wyobrażać coś i mimo że nie macie to fizycznie przed swoimi oczami, to i tak to "widzicie"? Dokładnie tak "widziałam" PP. "Stała" przy oknie i w myślach "słyszałam" co do mnie mówi. Te myśli były tak głośne, że musiałam je mówić na głos! Dosłownie czułam się jakby cała jej energia, przechodziła przezemnie i ja mówiła za nią. Moja świadomość "cofnęła się" do tyłu głowy słuchając co wychodziło z moich ust, a za kierownicą stanęła jej energia i wiadomość którą chciała mi przekazać.

Prosiła, żebym przestała się obwiniać i kilkakronie błagała żebym przestała płakać. "Powiedziała", że teraz jest jej dobrze, że wreszcie nie czuje bólu i nie jest zmęczona. Dziękuje mi za cały nasz spędzony czas, że byłam jej przyjaciółką i wreszcie odżyła kiedy zaczęłam pracować w ich domu. Ogółem nie czułam strachu. "Zobaczyłam" jak podchodzi do mnie, dotyka ręką swojego serca i dotyka moje serce, a potem opiera czoło o moje czoło. Powiedziała mi, że opiekuje się Bunią i Bunia pomaga jej się przyzwyczaić do nowego otoczenia i wtedy oczami wyobraźni "zobaczyłam" Bunię! Bunia stała na jej łóżku, merdała ogonkiem i się wreszcie cieszyła, że może ze mną porozmawiać. Łzy leciały mi z oczu jak wodospad i kiedy próbowałam coś jej powiedzieć, to dziwnie było używać własnej świadomości, żeby wyprodukować jakieś słowa. Potrzebowałam dużo wewnętrznej siły, żeby "przepchnąć" ją ze sterów i wyrzucić z siebie jakieś słowa. Ale Bunia zawsze wracała i słowa same ze mnie same wylatywały. Mniejsza o to co mówiła, ale w wielkim skrócie powiedziała, że jeśli zawsze będę podążać za sercem, za prawdziwą miłością to będę miała szczęśliwe życie i mało zmartwień. Kiedy wiadomość się skończyła, zaczęłam głośno oddychać - to nie było zależne ode mnie! Po prostu na maksa oddychałam - wdech i wydech przez jakieś 10 sekund i wtedy obie odeszły.

Piszę o tym, bo wydaje mi się, że im więcej osób opowiada o takich sprawach i się z nimi oswaja, tym więcej osób zacznie opowiadać o własnych doświadczeniach. Ja sama nie wiem co się wydarzyło. Podejrzewam, ale tylko dlatego, że mi się to przytrafiło to nie oznacza że wiem co się dokładnie stało. Oczywiście do niczego nie zmuszam, jedynie opisuję własne doświadczenie.

W pracy cały dzień piłam smoothie. I nie żałuję, po tym całym wydarzeniu byłam taka zmordowana i cukier mi spadł, że musiałam wypić 2 litry smoothie na raz!   Wzięłam się za prasowanie, niedługo potem przyszła koleżanka, a ja do domu. Jeszcze po drodze zahaczyłam o białą klacz - Angel i jej opowiadałam, że już uzbierałam połowę pieniędzy itp. Zawsze mi serce łamie jak próbuje za mną iść, wyrywa się z łańcucha.

Przyjechałam do domu i moja głowa znowu była pusta - tak jak Wam kiedyś opowiadałam. Po prostu czułam się tak, jakbym była w niekończącym się stanie medytacji. Przyjechałam do domu, wzięłam Karolka i zabrałam do rodziców, żeby miał trochę rozrywki. Karolek był bardzo grzeczny! Siedział na sofie grzecznie koło mamy i razem oglądali telewizję. Z mamą mamy plany gdzieś pojechać w naszą rocznicę, bo w sierpniu minie 10 lat jak mieszkamy w Anglii.

Na dzisiaj to tyle. Cały dzień jestem zmęczona, ale to normalne. Anthony William powiedział, że kiedy oczyszczamy wątrobę i siebie ze złogów, wirusów, itp  i to jest normalne. Zmykam i Kocham. <3

09.04.2018 _ poniedziałek

Nie możesz dodać komentarza.
Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować ten wpis.

 
  •  
     
    Dobrze, że wszystko z siebie wyrzucasz, opisujesz, w sumie podziwiam Cię za Twoją mądrość życiową i podejście, wydajesz się być mimo wszystko bardzo opanowana nawet w traumatycznych sytuacjach.